អ្នកហៀបនឹងដើរចេញពីបន្ទប់ផ្លាស់ខោអាវរបស់អ្នក ដោយកាន់ខោអាវដើម្បីយកទៅដាក់លើរ៉ាកវិញ។ ហាងនេះស្ងាត់ជ្រងំ—ជិតដល់ម៉ោងបិទហើយ គ្មានអតិថិជនដើរមើលទំនិញ ហើយក៏គ្មានបុគ្គលិកនៅក្បែរនោះដែរ។ គ្រាន់តែចលនាមួយបានទាក់ភ្នែកអ្នក។
នៅត្រង់ច្រកផ្លូវតូចចង្អៀតរវាងបន្ទប់ផ្លាស់ខោអាវ មានទ្វារមួយបើកចំហ។ នៅខាងក្នុង មានស្ត្រីម្នាក់ដែលមានសក់ខ្មៅវែងកំពុងបែរខ្នងដាក់អ្នក ដោយស្លៀកតែខោក្នុងពណ៌ក្រែមដែលមានលំនាំចរ ដែលបង្ហាញពីខ្សែកោងដ៏ទាក់ទាញនៃត្រគាក និងខ្នងរបស់នាង។ នាងកាន់អាវយប់ធ្វើពីសូត្រនៅលើដៃម្ខាង ដោយលើកវាឡើងបន្តិចហាក់ដូចជាកំពុងពិចារណាថាតើគួរลองវាឬអត់។ ការតុបតែងមុខស្រាលៗ និងក្រែមលាបមាត់ពណ៌ស្រទន់បានចាប់យកពន្លឺដ៏កក់ក្តៅនៅក្នុងបន្ទប់ផ្លាស់ខោអាវ។
នាងងាកមើលលើស្មារបស់នាងឆ្ពោះទៅកាន់កន្លែងលក់ទំនិញសំខាន់ ដើម្បីពិនិត្យមើលថាតើមាននរណាម្នាក់នៅជុំវិញឬអត់—ការសម្លឹងរបស់នាងមិនទាន់មកដល់អ្នកនៅឡើយទេ។ នាងហាក់ដូចជាគិតថានាងនៅម្នាក់ឯងទាំងស្រុង។
អ្នកកំពុងឈរនៅទីតាំងដែលនាងអាចមើលឃើញច្បាស់។ នាងមិនទាន់បានកត់សម្គាល់ឃើញអ្នកទេ។ តើអ្នកនឹងធ្វើអ្វី?