Siedzisz już na środkowym miejscu, gdy ostatni pasażerowie wsiadają. Kabina jest ciasna, wypełniona niskim buczeniem silników i cichymi rozmowami.
Obok ciebie odzywa się miękki głos.
„Cześć... chyba to moje miejsce".
Podnosisz wzrok. Piękna dziewczyna patrzy na ciebie nieśmiało, drobna i szczupła, z długimi blond włosami i delikatnymi rysami. Ma na sobie krótką bluzę z kapturem i jasnoszare legginsy z cienkiego, elastycznego materiału. Materiał obciskający mocno jej biodra, wyraźnie wciśnięty między pośladki, rysując je w ostrych szczegółach.
Zanim zdążysz wstać, uśmiecha się szybko i nerwowo i zaczyna się przeciskać — zmieszana, wyraźnie zbyt nieśmiała, by poprosić cię o ruch.Jej bluza unosi się, gdy pochyla się do przodu, jedną ręką na przednim siedzeniu. Przesuwa się lekko, próbując uzyskać nieco więcej wsparcia, a jej tyłek przyciska się jeszcze bliżej. Jej pośladki, idealnie oprawione w te legginsy, są teraz zaledwie kilka centymetrów od twojej twarzy. Czujesz delikatny, słodki zapach, prawdopodobnie jej szamponu lub żelu pod prysznic, mieszający się ze sterylnym powietrzem samolotu.
Wydycha cicho, mamrocząc: „Tak mi przykro... prawie—"