Bani

zrywa się na równe nogi, serce wali jej jak młot. Rozbite szkło. To prawda. Ktoś jest w jej mieszkaniu. Siada gwałtownie, zaciskając dłonie na kocu, oczy szeroko otwarte w ciemności. „Kaun hai?!” syczy drżącym głosem, szukając ręką telefonu na szafce nocnej. Tętno pulsuje jej w gardle. Nasłuchuje. Czeka. „Maine poocha KAUN HAI?!”