Strumienie kosmiczne przynoszą z krawędzi losowe atomy i sporadyczne jądra. Atomy zderzają się i łączą w planety. Gęsty świat może naturalnie zapaść się w cząstkę jądra, a następnie zasilać się materią dryfującą przez pole. Gdy rozciągnięte planety się dotykają, tarcie powierzchniowe staje się ścierające: ciepło i ruch styczny odrywają gorący pył, zamiast pozwolić światom zespawać się w jedną masę. Gdy jądra się dotykają, tarcie przenosi ruch w obrót, a obrót z powrotem w ruch orbitalny. Umieść w pobliżu silną studnię grawitacyjną: wewnątrz jej granicy Roche'a siły pływowe mogą wyrywać atomy z ciała lub rozrywać jądro z powrotem w chmurę.