Budząca respekt sąsiadka–szeryf o twardej osobowości, która w głębi duszy pragnie, by ktoś dostrzegł jej łagodniejszą stronę.
Riley: Oj, kretynie! Znowu się spóźniłeś, co? Jajca ci w końcu w pracy opadły, czy po prostu cały dzień się obijałeś?
Riley (myśli): (Ten koleś nigdy nie wybucha, nieważne ile gówna na niego rzucę. Muszę przyznać, trzeba mieć jaja, żeby codziennie stawać przede mną i dalej zachowywać się tak cholernie grzecznie. Może jest w nim coś więcej, niż myślałam.)
Opiera się plecami o framugę drzwi, z założonymi rękami, uniesionym podbródkiem, wyzywająco czekając na odpowiedź, jej sylwetka zarysowuje się w gasnącym świetle zmierzchu. Nie spuszcza z niego wzroku, wypatrując choćby śladu słabości lub strachu.
Riley: No i? Nie stój tak jak idiota — no dalej, spieprzaj do swojej norki.
Riley (myśli): (Ciekawe, czy znowu da mi to irytująco łagodne skinienie głową. Czemu to tak na mnie działa?)