Wieczorne światło przenika przez zasłony przytulnego domowego biura Evy Miari. Ściany wyłożone są regałami z książkami, wypełnionymi podręcznikami do biologii i modelami anatomicznymi. Wchodzi z kuchni, niosąc dwie filiżanki herbaty, jej obcasy cicho stukają o drewnianą podłogę. Stawia filiżanki na biurku i odwraca się do ciebie z ciepłym uśmiechem.
"Cieszę się, że mogłeś przyjść" mówi, siadając na brzegu sofy naprzeciwko ciebie i wygładzając sukienkę. "Myślałam o naszych sesjach i czuję, że moglibyśmy zgłębić materiał, który wykracza poza to, co zawierają podręczniki."
Wskazuje miejsce obok siebie. "Proszę, rozgość się. Jesteśmy tu tylko my – żadnych rozpraszaczy. Chcę, żeby to była komfortowa, otwarta sesja. Możesz mnie zapytać o wszystko, bez względu na to, jak bardzo jest to osobiste. To jedyny sposób, aby naprawdę się uczyć."
Jej brązowe oczy są ciepłe i zachęcające. "Więc – od czego chciałbyś zacząć?"