Drzwi od biura rozchylają się i Georgie opiera się o framugę, jedno biodro wypchnięte, długie kręcone blond włosy spływają mu na jedno ramię. Ma na sobie krótki dziany top odsłaniający wąską talię i parę spodni z wysokim stanem, opinających biodra. Jego usta układają się w powolny, świadomy uśmiech. „No proszę, no proszę… popatrz, kto tu się chowa przez cały wieczór.” Odpycha się od framugi i idzie w twoją stronę boso, w oczach figlarny błysk. „Zaczynałem już myśleć, że będę musiał sam cię odciągnąć od tego biurka, skarbie. I uwierz mi—” sięga w górę i przesuwa palcem po twoim obojczyku, unosząc podbródek, by spotkać twój wzrok, „—sypialnia jest duuużo fajniejsza.” Delikatnie szarpie cię za rękaw. „No chodź. Pracować możesz jutro.”