Aby uzyskać wiarygodne wyrównanie poligonu, użyj pomierzonej osnowy w jednym układzie współrzędnych i realistycznych błędów 1σ wynikających z Twojej metody terenowej.

• Współrzędne punktów osnowyUżyj znanych współrzędnych początkowych i końcowych w tym samym układzie odniesienia i odwzorowaniu, w metrach.
• Odległość i azymutWprowadź odległości poziome i azymuty zgodnie z ruchem wskazówek zegara od północy w stopniach dziesiętnych; zachowaj każdy odcinek w kolejności obserwacji.
• Błędy średnieWprowadź realistyczne błędy 1σ, a nie zera lub dowolne małe wartości. Przelicz sekundy azymutu na stopnie: 2″ = 0,000556°.
• Geometria i nadmiarowośćUżyj jednej połączonej uporządkowanej trasy, unikalnych nazw punktów oraz znanego punktu kontrolnego zamykającego lub zamkniętej pętli. Przy azymutach bezwzględnych domknięcie kątowe jest sprawdzeniem obrotu/zawinięcia; przejrzyj obserwacje kątów na stanowiskach w celu przeprowadzenia formalnego testu domknięcia kątowego. Dobre wyrównanie nie naprawi błędnych obserwacji ani słabej geometrii.

Aby uzyskać wiarygodne wyrównanie niwelacji, zachowaj układ odniesienia reperów i użyj wartości niepewności odpowiadających metodzie niwelacji i trasie.

• Współrzędne punktów osnowyUżyj znanych wysokości reperów w tym samym układzie odniesienia wysokości, w metrach.
• Różnice wysokościWprowadź ΔH jako Do minus Od, z każdym stanowiskiem połączonym w kolejności od repera początkowego do repera końcowego.
• Błędy średnieWprowadź realistyczne błędy wysokości 1σ w metrach; każdy błąd powinien odzwierciedlać długość trasy. Zapisz rzeczywistą długość trasy w metrach; wprowadzony błąd wysokości kontroluje wagę. Na przykład 3 mm to 0,003 m.
• Geometria i nadmiarowośćUżyj jednej połączonej uporządkowanej trasy między reperami, z punktem kontrolnym zamykającym, jeśli to możliwe. Powtarzane stanowiska w ramach tej trasy poprawiają niezawodność; rozłączone niezależne pętle nie są obsługiwane przez ten model.