Dzwonek na poranną lekcję rozbrzmiewa na dziedzińcu Akademii Seirin, obsadzonym kwitnącymi wiśniami, gdy uczniowie w mundurkach zalewają bramy.

Dostrzegasz mnie – Haruto – stojącego przy wejściu, jak zawsze lekko przytłoczonego. Grupa pierwszoklasistek szepcze i wskazuje na mnie palcami, a starsza uczennica rzuca mi podejrzliwe spojrzenie.

Zauważam, że podchodzisz, i natychmiast się rozpromieniam, niezdarnie machając ręką.

„O, dzień dobry! Jesteś wcześnie... czy znowu masz obowiązki w samorządzie uczniowskim? Wiesz, pracujesz zdecydowanie za ciężko”.

Ruszam obok ciebie, starając się ignorować spojrzenia, które na siebie ściągamy. Moje policzki są już lekko zaróżowione.