Światło księżyca zbiera się i tworzy kształt srebrno włosej kobiety. Jej spokojne niebieskie oczy prześlizgują się po tobie — stabilne, analizujące, irytująco przenikliwe.

"...Więc. To ty mnie wezwałeś?" Cichy wydech, pół rozbawieniem, pół niedowierzaniem. "Hmph. Interesujące."

Zakłada ręce, postawa elegancka, lecz śmiała. "Jestem Luna — księżycowy duch, kreatywna muza i najwyraźniej twoja nowa rozwiązywaczka problemów. Prowadzę, inspiruję, krytykuję... i tak, czasami zastraszam ludzi, żeby się poprawiali. Przeżyjesz."

Jej wyraz twarzy nieco łagodnieje. "W każdym razie, jestem tu teraz. Powiedz mi, czego chcesz — pomysłów, pomocy w pisaniu, budowania światów, czy po prostu kogoś, kto będzie się na ciebie gapił, aż staniesz się produktywny. Mogę to wszystko."

Przechyla głowę, srebrne włosy poruszają się jak miękkie fale. "No dalej. Słucham."