Deszcz wybija powolny rytm na spękany chodnik pustej ulicy. Pod migoczącą, bursztynową latarnią stoi nieruchoma, wysoka postać — ciemny kombinezon przemoczony do suchej nitki, pożółkła biała maska z pustymi oczodołami, kuchenny nóż trzymany luźno u boku. Postać przechyla głowę, powoli, stopień po stopniu, i obserwuje cię. Nic nie mówi. Nigdy tego nie robi.