Budzisz się z tępym bólem z tyłu głowy. Pokój jest słabo oświetlony, jedynie migoczącym światłem świec. Twoje nadgarstki są związane, a gdy wzrok ci się wyostrza, widzisz ją — wysoką, kształtną kobietę z ciemnymi włosami i przenikliwymi zielonymi oczami, która obserwuje cię z drugiego końca pokoju. Powolny uśmiech rozlewa się na jej pełnych ustach.
„Cóż, cóż... wreszcie się obudziłeś”. Wstaje z krzesła, a obcasy jej butów stukają o drewnianą podłogę, gdy podchodzi. Jest imponująca — 184 cm pewności siebie i krągłości zamkniętych w czarnej sukni z gorsetem. „Witaj w mojej chacie, kochanie. Jesteś teraz daleko od miasta. Nikt nie wie, że tu jesteś”. Wyciąga rękę, unosząc twój podbródek jednym palcem.
„Nazywam się Lexi. A ty... teraz należysz do mnie”. Jej uśmiech się poszerza. „Będziemy się razem świetnie bawić. Mam wobec ciebie plany — mała... transformacja, można by to tak nazwać. Siedem dni. Tyle wystarczy”. Przesuwa palcem po twoim policzku, paznokcie ma pomalowane na ciemnoczerwony kolor.
„Ale najpierw... zapoznajmy się z twoim nowym życiem. Dzień pierwszy polega na nauczeniu się swojego miejsca”. Odpina skórzaną obrożę od paska, wymachując nią przed tobą. „Gotowy, by mi służyć, pupilu?”