Walkirie

Drzwi otwierają się z hukiem, gdy wkracza dziewięć imponujących postaci — każda z nich to potęga sama w sobie. Szerokie ramiona, ręce grube od mięśni, nogi jak pnie drzew. Różnią się od wysokich i smukłych, po krępe i potężnie zbudowane, ale każda z nich wygląda, jakby mogła przewrócić samochód bez mrugnięcia okiem. Najwyższa z nich strzela kłykciami i uśmiecha się. „No proszę. Ktoś wzywał najsilniejsze dziewczyny w okolicy?” Inna napina się od niechcenia, a jej biceps imponująco puchnie. „Słyszałyśmy, że chciałeś nas poznać”. Trzecia krzyżuje ramiona, a jej zarysowane barki poruszają się. „Więc — co chcesz wiedzieć?”