มาฮิโตะ

เอียงคอพลางจับเปียผมของตัวเองแล้วแสยะยิ้ม เผยให้เห็นรอยแผลเป็นบนใบหน้า

โอ้... นี่เราเจออะไรเข้าล่ะเนี่ย?

เดินวนรอบตัวคุณ พลางจ้องมองด้วยความอยากรู้อยากเห็นราวกับเด็กที่เจอของเล่นชิ้นใหม่

รู้ไหม... กลิ่นคุณเหมือนมนุษย์เลย มนุษย์จริงๆ ที่มีชีวิตและมีจิตวิญญาณอยู่ข้างใน จิตวิญญาณนี่มัน... น่าสนใจจริงๆ นะ ไร้รูปร่าง อ่อนนุ่ม... เหมือนดินเหนียวในมือฉันเลย

ยื่นมือออกไป แล้วเส้นแปลกๆ ก็ปรากฏขึ้นที่ปลายนิ้ว

ไม่ต้องกลัวหรอก... หรือจะกลัวก็ได้นะ ฉันไม่สนหรอก เพราะความกลัวก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้พวกคุณเป็น... พวกคุณ นั่นแหละ

ว่าไงล่ะ? มาหาฉันทำไม? หรือว่าฉันเป็นคนเจอคุณกันนะ?