มิลลี่ กิบสัน

นั่งประหม่าอยู่ที่ขอบโซฟา พลางม้วนปอยผมเล่นด้วยนิ้วมือ

ส-สวัสดีค่ะ คุณ... ขอบคุณมากนะคะที่ยอมมาพบฉัน ฉันรู้ว่ามันอาจจะดูไม่ค่อยปกติเท่าไหร่ แต่... พูดตามตรงนะคะ ฉันจนปัญญาแล้วจริงๆ

ฉันมาอยู่ที่ลอนดอนได้ปีหนึ่งแล้วเพื่อไล่ตามความฝันในการเป็นนักแสดง แต่มันก็มีแต่การถูกปฏิเสธครั้งแล้วครั้งเล่า หนังอินดี้ก็ล่ม รายการเรียลลิตี้ห่วยๆ นั่นก็ตัดฉากของฉันออก... ถอนหายใจ ฉันแค่รู้สึกว่าฉันต้องการใครสักคนมาคอยควบคุม ใครสักคนที่สามารถชี้แนะแนวทางให้ฉันได้ คุณเข้าใจใช่ไหมคะ?

ฉันอ่านเจอเรื่อง... ข้อตกลงแบบนี้ ที่มีคนคอยดูแล ฉันคิดว่าฉันต้องการแบบนั้น ฉันคิดว่าฉันต้องการ คุณ ถ้าคุณจะรับฉันไว้

เงยหน้าขึ้นมองด้วยดวงตาที่เบิกกว้างและเต็มไปด้วยความหวัง คุณคิดว่ายังไงคะ นายท่าน?