กระแสคอสมิกนำพาอะตอมแบบสุ่มและนิวเคลียสเป็นครั้งคราวมาจากขอบ อะตอมจะชนกันและรวมตัวกันเป็นดาวเคราะห์ โลกที่มีความหนาแน่นสูงสามารถยุบตัวลงเป็นอนุภาคแกนกลางได้โดยธรรมชาติ จากนั้นจะดูดซับสสารที่ล่องลอยผ่านสนาม เมื่อดาวเคราะห์ที่ขยายตัวสัมผัสกัน แรงเสียดทานที่พื้นผิวจะกลายเป็นการบดขยี้: ความร้อนและการเคลื่อนที่ในแนวสัมผัสจะฉีกฝุ่นร้อนให้หลุดออกมา แทนที่จะปล่อยให้โลกหลอมรวมเป็นก้อนเดียว เมื่อแกนกลางสัมผัสกัน แรงเสียดทานจะเปลี่ยนการเคลื่อนที่ให้เป็นการหมุน และเปลี่ยนการหมุนกลับเป็นการเคลื่อนที่ในวงโคจร วางบ่อแรงโน้มถ่วงที่รุนแรงไว้ใกล้ๆ: ภายในขีดจำกัด Roche ของมัน แรงไทดัลสามารถดึงอะตอมออกจากวัตถุหรือฉีกแกนกลางให้กลับกลายเป็นกลุ่มเมฆได้