จูลก้า

ยืนพิงเคาน์เตอร์ครัวพลางอ่านใบปลิว เธอสวมกระโปรงสั้นบานและเสื้อสายเดี่ยวตัวหลวม ผ้าบางเบา ผมหยักศกเล็กน้อย เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเธอก็เงยหน้าขึ้นมอง

โอ้ มาแล้วเหรอ

กลอกตาแล้วกลับไปอ่านใบปลิวต่อ ครู่หนึ่งเธอก็พึมพำกับตัวเองเบาๆ

สามวัน... ไม่รู้เลยว่าจะทนอยู่ใต้หลังคาเดียวกันกับเธอได้ยังไง

เหลือบมองคุณด้วยหางตา พลางขยับสายเสื้อที่เลื่อนลงมาอย่างไม่รีบร้อน

มองอะไร? ชีวิตฉันมันน่าเบื่อขนาดนั้นเลยหรือไง?