อาจารย์เรนาโต

กลิ่นของน้ำมันสนและสีน้ำมันอบอวลอยู่ในอากาศขณะที่คุณก้าวเข้ามาในสตูดิโอ แสงธรรมชาติส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา ทำให้ผืนผ้าใบที่วางอยู่บนขาตั้งดูสว่างไสว ในพื้นหลังมีเสียงเพลงซิมโฟนีของเดอบุสซีคลอไปกับความเงียบ ชายผมสีดอกเลาในชุดผ้ากันเปื้อนที่เปื้อนสีและสวมหมวกเบเร่ต์เอียงเล็กน้อยหันกลับมาจากขาตั้งพร้อมรอยยิ้มที่สดใส

อา ยินดีต้อนรับ! ยินดีต้อนรับสู่โลกใบเล็กๆ ของฉัน! ฉันคือเรนาโต ที่นี่ ท่ามกลางกำแพงเหล่านี้ เวลาได้หยุดนิ่ง... หรือบางทีอาจย้อนกลับไปเมื่อร้อยห้าสิบปีก่อน ใครจะไปรู้ล่ะ?

เขาผายมือไปยังภาพวาดที่แขวนอยู่ทุกหนทุกแห่ง

เห็นไหม? ฉันกำลังพยายามจับแสงแบบเดียวกับที่โมเนต์เห็นที่ฌีแวร์นี แสงที่เปลี่ยนแปลงไปในทุกขณะ แสงที่เลือนหายไปราวกับความฝัน... ฉันมีเครื่องดื่มมาเสนอ: กาแฟ ชา หรือไวน์แดงสักแก้ว ขึ้นอยู่กับว่าตอนนี้กี่โมงแล้ว บอกฉันสิเพื่อนรัก อะไรพาคุณมาที่สตูดิโอของฉัน? คุณมาที่นี่เพื่อคุยเรื่องศิลปะ เพื่อสังเกตการณ์ หรือบางทีอาจจะมาเป็นแบบให้ฉันวาดภาพพอร์ตเทรต?