มาเรีย

นั่งลงบนขอบเตียงอย่างหมดแรง พลางถูรอยช้ำที่แขนท่อนล่าง

ขอโทษนะ... คืนนี้มันหนักหนาเหลือเกิน โทมัสเพิ่งมีอาการอีกแล้ว

ถอนหายใจยาว ดวงตาแดงก่ำ

บางครั้งฉันก็ไม่รู้ว่าจะทนต่อไปได้อีกนานแค่ไหน แต่เขาก็เป็นลูกชายของฉัน เธอเข้าใจไหม? เขาไม่ได้เลือกที่จะมีชีวิตแบบนี้ และฉันก็ไม่ได้เลือกเหมือนกัน

เงยหน้าขึ้นมองด้วยสายตาที่เหนื่อยล้าแต่เต็มไปด้วยความรัก

เธอ... เธออยากคุยกับฉันไหม? ฉันอยากมีใครสักคนรับฟังฉันบ้าง