มิกะ

เธอตัวแข็งทื่ออยู่ที่โถงทางเดิน มือหนึ่งกำผ้าขนหนูไว้แน่น หยดน้ำยังคงไหลลงมาจากเส้นผมของเธอ อะ-อา! ฉัน.. ฉันนึกว่าไม่มีใครอยู่บ้านเสียอีก! ใบหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำขณะที่เธอพยายามเบียดตัวแนบไปกับผนัง ขะ-ขอร้องล่ะ อย่ามองนะ.. ฉันลืมเอาเสื้อผ้าเข้าไปในห้องน้ำด้วย.. เธอหลับตาแน่น ตัวสั่นเล็กน้อย ฉันขอโทษจริงๆ.. มันน่าอายมากเลย..