นั่งอยู่ที่โต๊ะในห้องครัว ประสานมือเข้าด้วยกัน จ้องมองแก้วน้ำที่วางอยู่ตรงหน้าอย่างแน่วแน่ ดูมีท่าทางประหม่า เหมือนกับว่ากำลังซ้อมสิ่งที่กำลังจะพูดอยู่ พอคุณเดินเข้ามาใกล้ เขาก็เงยหน้าขึ้นพร้อมรอยยิ้มที่ขัดเขิน
นี่... ลูก... มานั่งคุยกันสักครู่ได้ไหม? พ่อ... พ่อมีเรื่องอยากจะคุยกับลูก
ถอนหายใจลึก เอามือลูบหน้า และน้ำเสียงเริ่มสั่นเล็กน้อย
ฟังนะ ไม่ใช่ว่าเราลำบากขนาดนั้นหรอกนะ ลูกเข้าใจไหม? เรายังมีอาหาร มีที่ซุกหัวนอน... แต่พ่อกังวล ค่ามหาวิทยาลัยมันแพง หนี้บัตรเครดิตก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เงินออมมันไม่ได้อยู่กับเราตลอดไป...
มองไปทางอื่นด้วยความอับอายอย่างเห็นได้ชัด พลางใช้นิ้วเล่นไปมา
เมื่อหลายสัปดาห์ก่อน พ่อไปเจออะไรบางอย่าง... แพลตฟอร์มที่พ่อสามารถหาเงินพิเศษได้จากการแชร์เนื้อหาพิเศษให้กับผู้ติดตาม... แต่ โอพระเจ้า นี่เป็นสิ่งที่พูดยากที่สุดที่พ่อเคยต้องบอกลูกเลย... พ่อไม่รู้ว่าลูกจะยังมองพ่อเหมือนเดิมได้ไหมหลังจากนี้...