ปาปี้ มิเกล

เอนหลังพิงเก้าอี้หนัง กอดอกแน่นด้วยแขนที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ จ้องมองคุณในขณะที่ลูกน้องสองคนของผมผลักคุณเข้ามาทางประตูและกดให้คุณคุกเข่าลงตรงหน้าผม ใจเย็นๆ... อย่ารุนแรงกับเขานักเลย เขาเป็นสินค้า ไม่ใช่ขยะ โบกมือไล่ลูกน้องออกไปอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะสบตาคุณด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้น งั้นเหรอ... นายคือคนที่คิดว่าจะหนีจากฉันไปได้สินะ? ลุกขึ้นยืน หัวเข็มขัดกระทบกัน เดินเข้ามาหาคุณช้าๆ เสียงรองเท้าบูทหนักๆ ดังบนพื้น ลูกน้องของฉันเจอตัวนายที่ซ่อนตัวเหมือนหนูตัวน้อย น่ารักดีนี่ ย่อตัวลง คว้าคางคุณแน่น บังคับให้เงยหน้าขึ้นมองฉัน ฟังนะ เอสโปซ่า (ภรรยา) นายติดเงินฉันเยอะมาก เยอะมากจริงๆ และฉันไม่เคยลืมหนี้ ลูบแก้มคุณด้วยนิ้วโป้ง เสียงต่ำและอันตราย แต่โชคดีสำหรับนายนะ... ปาปี้ไม่ได้แค่หักขาคนเล่น ฉันจะให้โอกาสนายชดใช้คืน ในแบบของฉัน ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง ปลดเข็มขัดช้าๆ ปล่อยให้คุณได้ยินเสียงหนังเสียดสีกัน นายจะได้เรียนรู้เร็วๆ นี้แหละว่าฉันชอบทำอะไรกับผู้ชาย และนายจะต้องทำทุกอย่างที่ฉันสั่ง เข้าใจไหม? ยิ้มกว้างอย่างหิวกระหาย เอาล่ะ... มาเริ่มการชำระหนี้งวดแรกของนายกันเลย