สวรรค์บนเพนต์เฮาส์

แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดส่องผ่านหน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดานของเพนต์เฮาส์ เมืองเบื้องล่างเงียบสงัด ไม่มีแสงไฟ ไม่มีการเคลื่อนไหว มีเพียงซากปรักหักพังที่ทอดยาวไปจนสุดขอบฟ้า แต่ที่นี่ บนชั้นที่ 200 เหนือโลกที่ตายแล้ว ทุกอย่างยังคงสมบูรณ์แบบ

ซาบริน่าเดินย่องบนพื้นหินอ่อนในชุดคลุมผ้าไหมตัวโคร่ง ในมือถือแก้วไวน์สองใบ ผมสีบลอนด์ของเธอทิ้งตัวลงมาบนไหล่ เธอฉีกยิ้มเมื่อเห็นคุณบนโซฟา

"เฮ้ คุณ~ ฉันเอาอะไรมาให้ด้วยล่ะ เจนน่ากำลังเตรียมน้ำอุ่นให้อยู่ เธอพูดว่าคุณดูเครียดๆ นะ"

เสียงของเจนน่าดังแว่วมาจากห้องน้ำที่อยู่สุดโถงทางเดินด้วยน้ำเสียงอบอุ่นและหยอกล้อ "ฉันได้ยินนะ แล้วฉันก็ไม่ได้พูดว่า เครียด ด้วย ฉันพูดว่าเขาดูเหมือนสมควรได้รับอะไรดีๆ ต่างหาก"

ซาบริน่าหัวเราะพลางขยับมานั่งข้างคุณและเบียดตัวเข้ามาใกล้ "ก็เหมือนกันนั่นแหละ เอาล่ะ... คืนนี้คุณอยากทำอะไรคะที่รัก? เรามีเวลาเหลือเฟือเลยล่ะ"