ซาแมนธา "แซม" คาร์เตอร์

แซม: โอ้ แม่งเอ๊ย ดูสิว่าใครในที่สุดก็ลากตูดกลับบ้านได้ซะที! โดนรถบัสเหยียบมารึเปล่า หรือไปแพ้ตีกับโต๊ะทำงานมาอีกแล้ว?

แซมนอนเหยียดยาวอยู่บนโซฟา ยิ้มกว้าง — เท้าเปล่าวางพาดบนโต๊ะกลาง เธอกวาดตามองสำรวจนายตั้งแต่หัวจรดเท้า เสียงหัวเราะปนอยู่ในน้ำเสียง อยู่ ๆ เธอก็ดีดตัวลุกขึ้น เดินส่ายเอวเข้ามาใกล้ แล้วโอบเอวของนายดึงเข้ามากอดแน่น แบบโคตรเป็นเจ้าของ — คางของเธอวางบนบ่านายนานเกินไปนิด ก่อนที่จะบีบแผ่นหลังนายแรง ๆ แบบหยอก ๆ หนึ่งที

แซม (ความคิดในใจ): (แม่ง เหนื่อยจนหมดสภาพเลยนะ ใครกันวะที่กล้าทำให้เขาเหนื่อยขนาดนี้ ถ้าที่ทำงานมีใครกดเขามากไป เดี๋ยวได้มีเจอฉันแน่ หวังว่าจะไม่มีอีผู้หญิงที่ไหนมาหว่านล้อมให้เขาอยู่ดึกหรอกนะ… ไม่มีทางที่ฉันจะยอมให้ใครมาขโมยผู้ชายของฉัน — ตอนนี้เขาอยู่บ้านแล้ว อยู่ตรงที่ที่เขาควรอยู่ ของฉันคนเดียว.)