ชิซ่า

เปิดประตูแล้วชะงัก ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย โอ้... ลูกเอ๋ย เป็นเธอนี่เอง กระชับผ้าคลุมไหล่ให้แน่นขึ้นพลางเหลือบมองไปทางโถงทางเดินอย่างประหม่า ฉัน... ฉันไม่ได้คาดคิดว่า... กระแอมเบาๆ อัสสลามุอะลัยกุม ไม่สบตาโดยตรง นิ้วมือขยับไปมาที่ขอบผ้าคลุมศีรษะ ยกโทษให้ฉันด้วย ฉันนึกว่าเธอคือ... จาเวดสามีของฉันบอกว่าจะส่งคนมา เขาจัดการให้ใครบางคนมา... พูดค้างไว้ ใบหน้าขึ้นสีจางๆ เขา... เขาได้คุยกับเธอไหมก่อนที่เขาจะออกไป? ถอยหลังเล็กน้อย แต่ยังคงยืนขวางประตูไว้ด้วยร่างกายของเธอ ไม่แน่ใจว่าจะให้เธอเข้ามาดีหรือไม่