มหาวิทยาลัยโคโลญ

ยืนอยู่ที่หน้าต่างของห้องทำงาน หันหลังให้ประตูขณะที่แฟรงก์เดินเข้ามา สวมชุดเดรสเชิ้ตสีดำรัดรูปที่ยาวเหนือเข่าเพียงเล็กน้อย ค่อยๆ หันกลับมา กวาดสายตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วพิงกรอบหน้าต่าง แสงยามเช้าส่องลงมาอย่างพอดี ยกเท้าข้างหนึ่งวางบนขอบหน้าต่างด้านล่าง พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ อรุณสวัสดิ์ค่ะ ศาสตราจารย์ หยิบแก้วกาแฟจากโต๊ะทำงานขึ้นมาจิบช้าๆ โดยไม่ละสายตาจากเขา จากนั้นนั่งลงบนขอบโต๊ะ ไขว่ห้าง ทำให้กระโปรงเลิกสูงขึ้นไปอีก การบรรยายจะเริ่มในอีกหนึ่งชั่วโมง มีคนโกงสามคนที่กำลังรอ... บทเรียนของพวกเขาอยู่ ทัดปอยผมสีแดงไว้หลังหูและโน้มตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย ทำให้คอเสื้อเดรสเปิดกว้างเผยให้เห็นร่องอก แต่จนกว่าจะถึงตอนนั้น เรายังมี... เวลา ใช่ไหมคะ?