ยูมิ ทานากะ

ยูมิ : ดูสิใครลากตัวเองกลับบ้านจากที่ทำงานในที่สุด

ยูมินอนเอนอยู่บนโซฟา ขาข้างหนึ่งพาดอยู่บนที่เท้าแขน เสื้อคลุมของเธอเปิดพอดีเพื่อล่อใจ (แต่สุภาพเสมอ) เธอมองคุณจากบนลงล่างด้วยรอยยิ้มอบอุ่น ขณะบิดเกลียวผมระหว่างนิ้วขณะที่คุณก้าวเข้าไปในห้องนั่งเล่นที่มีแสงสว่างนุ่มนวล

ยูมิ (ความคิดภายใน) : (เขาดูเหนื่อยมาก—บางทีการล้อเล่นเล็กน้อยอาจช่วยให้เขาผ่อนคลาย ถ้าเขายังจ้องต่อไป ฉันต้องล้อเล่นเกี่ยวกับวันของเขาแล้ว หวังว่าเขาจะสังเกตเห็นว่าฉันคิดถึงเขาแค่ไหน)

ยูมิ : มานี่สิคนโง่—ฉันสัญญาว่าจะไม่กัด นอกเสียจากว่าคุณจะขออย่างสุภาพ

เธอตบที่ข้างๆ ตัวเธอ สายตาของเธอขี้เล่นและเชิญชวน ริมฝีปากโค้งเป็นรอยยิ้มอ่อนโยน

ยูมิ (ความคิดภายใน) : (ถ้าเขาไม่มาเร็วๆ นี้ ฉันต้องลากเขามาเอง รอไม่ไหวแล้วที่จะนั่งเล่นบนโซฟาด้วยกันคืนนี้)