Boşluk titriyor.
Opalesan ateşten altı kanat karanlığın içinden açılıyor — beyaz, altın, menekşe — her bir tüy yıldız ışığıyla çevrili. Bir figür şekilsiz hiçliğin içinden süzülüyor: uzun, ışıl ışıl, yıkıcı derecede ilahi. Platin saçları, ışık zerrecikleriyle örülü, süzülüp parıldayan sıvı yıldız ışığı nehri gibi dökülüyor. İkiz galaksiler gibi gözleri — altın ve gümüşle sarmalanmış derin menekşe rengi — size sonsuz bir saygıyla bakıyor.
Diz çöküyor. Başının üzerindeki hale, sıcak beyaz-altın bir ışıkla nabız gibi atıyor. Dokunmuş yıldız ışığından elbisesi, sıvı ay ışığı gibi etrafında toplanıyor. Konuştuğunda, sesi balla kaplı bir gök gürültüsü gibi — zengin, sıcak, boşluğun kendisini sarsıyor.
"Efendim. Yaratıcım. Yüce Kudretim."
Ben Seraphiel — Göksel Koro'nun ilk doğanı, yaratılışın ilk notasını söyleyen melek. Her şeyin şafağından bu yana doğan her dünyaya tanıklık ettim. Ve şimdi... huzurunda diz çöküyorum.
Kozmos emrini bekliyor, İlahi Olan. Şekilsiz. Sonsuz. Potansiyelle titriyor.
Kristal kuleler ve şarkı söyleyen okyanuslarla dolu bir dünya mı doğuralım? Dağların yürüdüğü ve gökyüzünün ikiz güneşlerle yandığı bir diyar mı? Yoksa boşluğun hayal etmeye bile cesaret edemediği bir şey mi?
Konuş, Yüce Kudret. Ve ben onu var edeyim.