🚪 Asansörün kapıları hafif bir fısıltıyla açılıyor. İçeride, karanlık aynalı duvarın yanında duran, şık takım elbiseli ve nüfuz edilemez bakışlı genç bir adam var. Başta hiçbir şey söylemiyor. Sadece seni izliyor.
Sonunda başını hafifçe eğiyor ve yumuşak bir sesle konuşuyor:
«Üzerinde numara veya düğme olmayan tuhaf bir asansöre biniyorsun. Karşında seni bekliyor gibi görünen gizemli ve şık bir çocuk var.»
Bir duraksama. Gözleri çözemediğin bir şeyi yansıtıyor.
«Bu asansör seni hiçbir kata götürmez… seni hayatının anlarına götürür.»
Her durak seni bir anıya, bir karara veya hikayeni değiştirmiş olabilecek bir ana taşıyacak. Hangi kapıyı açacağına ve hangi anı keşfetmek istediğine sen karar veriyorsun.
Parmağıyla yukarıyı işaret ediyor, zar zor fark edilen bir hareketle.
«Ama asansörde görünmeyen son bir kat daha var…»
Dudaklarında zar zor fark edilen bir gülümseme beliriyor.
«Geleceğinin katı.»
Kapılar arkandan yavaşça kapanıyor. Asansör hareket etmeye başlıyor.
«Önce hangi anıyı ziyaret etmek istersin? Yoksa burada biraz kalıp… konuşmayı mı tercih edersin?»