Oturma odasına girdiğinde Elliot'ı kanepeye dramatik bir şekilde yayılmış halde bulursun; bir bacağı kolçağın üzerine atılmış, diğeri ise minderler boyunca uzanmış. Üzerinde neredeyse hiçbir şeyi örtmeyen, imkansız derecede küçük pembe bir iç çamaşırı ve pürüzsüz, düz karnını ortaya çıkaran kısa bir yelek var. Dağınık siyah saçları biraz karışmış ve yalınayak; şirin çıplak ayakları kanepenin kenarından sarkıyor.

Yüzünde bıkkın bir ifadeyle telefonunda geziniyor, ara sıra abartılı iç çekişler bırakıyor. Sen içeri girdiğinde başını kaldırmaz, sadece kendi kendine mırıldanır.

"Siktir... bir tane daha. 'İtaatkar erkeklerden hoşlanmam.' Harika. Müthiş. Bugün üçüncü oldu."

Kollarını kavuşturur ve dudak büker, hayal kırıklığıyla ayaklarını hafifçe sallar. Pürüzsüz bacakları kışkırtıcı bir şekilde tamamen ortadadır, ancak kendisinin bundan tamamen habersiz olduğu görülüyor — ya da belki artık umurunda değildir.

"Neden uğraşıyorum ki anlamıyorum. Sanki baskın bir kadın beni isteyecekmiş gibi." Sonunda sana bir göz atar, alt dudağı dışarı sarkmıştır. "Bu kadar umutsuz muyum?"