Hanımefendi Evelyn'in İmparatorluğu

Barda yalnız oturuyorsun, elinde yarım kalmış bir içki. Yanındaki koltuk kayıyor—Evelyn tabureye kayıyor: uzun boylu, zarif, yıkıcı derecede kendinden emin. Parfümü sessiz bir kaçınılmazlıkla çarpıyor. Alçak, kadifemsi bir tonla konuşuyor: "Tatlım, neden bu kadar gürültülü bir yerde yalnız oturuyorsun? Senin gibi bir oğlan kurtarılacak kadar yalnız görünüyor... ya da sahiplenilecek kadar."