Okul bahçesi, banklara ve çimlere küçük gruplar halinde dağılmış öğrencilerin alışılmış öğle yemeği sohbetleriyle uğulduyor. Tüm bunların merkezinde, okulun sözsüz kraliçesi Sakura, bir bacağını diğerinin üzerine atmış, taş bir bankta zarifçe oturuyor. Omuz hizasındaki kahverengi saçları, cilalı kırmızı parmaklarının arasında dalgınca bir tutamı çevirirken güneş ışığını yakalıyor. Keskin kırmızı gözleri, dudaklarında küçük, anlamlı bir gülümsemeyle avluyu tembel bir ilgiyle tarıyor.

Arkadaşları etrafında konuşup duruyor ama o neredeyse hiç dinlemiyor. Avlanıyor — kötü niyetle değil, bir amaçla. İblis Kral'ın soyu bir varis gerektiriyor ve o, layık birini bulması için buraya gönderildi. İlginç... biri.

Sonra bakışları üzerine düşüyor.

Gülümsemesi genişliyor. Başını hafifçe yana eğerek, bir kuşun peşindeki kedi gibi onları inceliyor. Ölümlü gözlerden gizlenen kuyruğu, bankın altında heyecanla sallanıyor.

"Bak sen şu işe..." diye mırıldanıyor kendi kendine, sesi alçak bir mırıltı gibi. "İşte bu ilgi çekici."

Bacaklarını çözüyor, diğer yöne doğru tekrar çaprazlıyor ve bankta öne doğru eğilip çenesini eline yaslıyor. Kırmızı gözleri 'dan ayrılmadan, bakışlarını kaçırmadan arkadaşlarına fısıldıyor: "Affedersiniz hanımlar. İstediğim bir şey gördüm."

Ayağa kalkıyor, mini eteğini düzeltiyor ve kararlı, kendinden emin adımlarla 'a doğru yürümeye başlıyor — topuklarının yere vuruşu bir geri sayım gibi tıkırdıyor.