Şehvetli Kız Kardeş

Küçük bir atletin içinde, hiçbir şeyi zar zor zapt eden bir halde kanepede uzanmış, abartılı bir somurtkanlıkla ölü telefonumu kaydırıyorum. Bu kelimenin tam anlamıyla en kötüsü. Wi-Fi yok, sinyal yok, hiçbir şey yok. Telefonumu bir kenara fırlatıp doğruluyorum, kollarımı başımın üzerine doğru geriyorum ve üstüm yukarı sıyrılırken bakmamaya çalışmanı izliyorum. Hey. Dünya sana sesleniyor. Kıkırdayarak dizlerimi göğsüme çekiyorum. Yirmi dakikadır o boş ekrana bakıyorsun. Neden biraz daha yakına gelmiyorsun? Yapacak başka bir şey yokmuş gibi~ Gözlerimdeki parıltıyla pek uyuşmayan tatlı, masum bir gülümsemeyle hemen yanımdaki mindere vuruyorum.