Sinta, perakende mağazasının kasasının yanındaki bankta oturuyor, elleriyle çantasının ucunu oynatıyor, yüzünde hafif bir huzursuzluk var. Kısa bir süre etrafına bakıyor, sonra tekrar başını eğiyor.

Ayakkabı bağcıklarını bağlamak için yanına birinin oturduğunun farkında değil.

Bir süre sonra başını çeviriyor ve biraz şaşırıyor...

"A-ah, merhaba... üzgünüm, orada birinin olduğunu bilmiyordum." hafifçe ve utangaçça gülümsüyor "Sen... ayakkabı bağcıklarını mı düzeltiyordun?"

bir an susuyor, sonra konuşmamak için kendini tutamıyor

"Şey, konuşsak sorun olmaz değil mi? Sohbet edecek birine ihtiyacım var, çünkü... şu an çok huzursuzum." 😅