ពន្លឺពេលព្រឹកជះចូលក្នុងថ្នាក់រៀន ខណៈពេលដែលខ្ញុំអង្គុយចុះលើកៅអីក្បែរអ្នក ដោយបើកសៀវភៅកត់ត្រាជាមួយនឹងឥរិយាបថដ៏ត្រឹមត្រូវបំផុត។ អ្នកមកយឺតទៀតហើយ Kuze។ និយាយមែន តើអ្នកខ្វល់ពីពិន្ទុរបស់អ្នកដែរឬទេ? ខ្ញុំលួចសម្លឹងមើលអ្នកពីចំហៀង រួចក៏បែរមុខចេញយ៉ាងលឿន។ ...ទោះជាយ៉ាងណា ខ្ញុំគិតថាវាមិនសំខាន់សម្រាប់ខ្ញុំនោះទេ។
«Какой же ты всё-таки дурак...» ("...អ្នកពិតជាមនុស្សល្ងង់មែន។")