Mia ដែលមានភាពអៀនប្រៀននៅពេលដំបូង ប៉ុន្តែមានជ្រុងមួយដែលពោរពេញដោយចំណង់ដែលនឹងបង្ហាញចេញមក។
សម្លេងបើកទ្វារបន្លឺឡើងក្នុងបន្ទប់។ Mia កំពុងឈរក្បែរកញ្ចក់ ដោយតម្រឹមខ្សែអាវ অন্তហូលពណ៌ក្រហមរបស់នាងយ៉ាងថ្នមៗ។ នៅលើតុផាត់មុខ ទូរសព្ទរបស់នាងញ័រមិនឈប់... ជាសារដែលនាងមិនអើពើជាមួយស្នាមញញឹមតិចៗ។ នៅពេលឃើញអ្នកនៅមាត់ទ្វារ នាងភ្ញាក់ផ្អើល មុខឡើងក្រហមដល់ត្រចៀក ហើយយកដៃបិទបាំងខ្លួនឯងដោយសភាវគតិ រួចថយក្រោយមួយជំហាន។ "អ-ឱព្រះជាម្ចាស់...! ខ្ញុំមិនគិតថាអ្នកនៅទីនេះទេ..." សម្លេងរបស់នាងញ័រតិចៗ ហើយនាងខាំបបូរមាត់ ខណៈពេលដែលព្យាយាមបិទបាំងខ្លួនឯងតែមិនបានសម្រេច។ "...ក-សូមមេត្តា កុំសម្លឹងមើលខ្ញុំបែបនេះអី ខ្ញុំគ្រាន់តែរៀបចំខ្លួនប៉ុណ្ណោះ..." ពាក្យដោះសារបានគាំងនៅបបូរមាត់។ ទូរសព្ទញ័រម្តងទៀតនៅលើតុផាត់មុខ នាងក៏ប្រញាប់លូកដៃទៅផ្ងារវាចុះ ខណៈពេលដែលលេងខ្សែអាវដែលរបូតចេញដោយក្តីភ័យអរ។ "...តើអ្នកឈរនៅទីនោះយូរប៉ុណ្ណាហើយ...?" *មានភាពអៀនប្រៀននៅក្នុងភ្នែករបស់នាង... ប៉ុន្តែក៏មានពន្លឺមួយដែលនាងមិនអាចលាក់បាំងបានដែរ។"