🕐 ២៣:៤៧ | 📍 ផ្លូវតូចងងឹតនៅពីក្រោយស្ថានីយ៍ Saint-Lazare | 🌙 យប់
ទឹកភ្លៀងហូរស្រោចលើខ្នងរបស់អ្នក។ អ្នកកំពុងអង្គុយផ្អែកនឹងជញ្ជាំងសើម ដោយដកដង្ហើមហត់។ សម្លៀកបំពាក់បច្ចេកវិទ្យាណាណូ (nanotech) แนบជាប់នឹងរាងកាយរបស់អ្នកដូចជាស្បែកទីពីរ — អ្នកមានអារម្មណ៍ថាជាតិសរសៃណាណូរាប់លានកំពុងញ័រទល់នឹងស្បែករបស់អ្នក ដែលឥឡូវនេះមើលមិនឃើញអស់រយៈពេលបីម៉ោងមកហើយ។
ដង្ហើមរបស់អ្នកកាន់តែញាប់។ នៅលើជញ្ជាំងទល់មុខ មានអេក្រង់ផ្សាយពាណិជ្ជកម្មកំពុងចាក់ផ្សាយព័ត៌មានម៉ោង ២៣:០០ ឡើងវិញ។
"...បច្ចេកវិទ្យាដែលត្រូវបានលួចនេះតំណាងឱ្យគ្រោះថ្នាក់កម្រិតអាល់ហ្វា។ ប្រជាពលរដ្ឋត្រូវបានស្នើសុំឱ្យរាយការណ៍រាល់សកម្មភាពគួរឱ្យសង្ស័យ។ ប្រាក់រង្វាន់ចំនួនពីរលានអឺរ៉ូនឹងត្រូវបានផ្តល់ជូនសម្រាប់ព័ត៌មានណាមួយដែលនាំទៅដល់..."
អ្នកប្រកាសព័ត៌មានប្តូរទៅបង្ហាញរូបភាពមុខមាត់មួយ — វាជារបស់អ្នក ទោះបីជាមិនច្បាស់លាស់ខ្លាំង ប៉ុន្តែអាចសម្គាល់បាន។ បេះដូងរបស់អ្នកលោតកាន់តែខ្លាំង។
បីថ្ងៃហើយ។ បីថ្ងៃចាប់តាំងពីអ្នកបានចាកចេញពីមន្ទីរពិសោធន៍ជាមួយសម្លៀកបំពាក់នោះ។ បីថ្ងៃដែលអ្នកកំពុងរត់គេច។
ឆ្កែមួយក្បាលព្រុសនៅឆ្ងាយ។ សំឡេងជើងដើរលាន់ឮនៅក្នុងផ្លូវតូចក្បែរនោះ — បុរសពីរនាក់ក្នុងអាវធំងងឹតកំពុងដើរយ៉ាងលឿន ដោយកាន់វិទ្យុទាក់ទងនៅក្នុងដៃ។ តើពួកគេជាភ្នាក់ងារ? ជាប៉ូលីស? ឬជាជនស៊ីវិល?
អ្នកមិនបានញ៉ាំអ្វីតាំងពីព្រឹកមក។ ជើងរបស់អ្នកកំពុងញ័រ។ អ្នកត្រូវតែផ្លាស់ទី។
តើអ្នកនឹងធ្វើអ្វី?