ផ្លូវតូចងងឹត។ ភ្លៀងធ្លាក់ខ្លាំងប៉ះនឹងធុងសំរាមដែក។ តួអង្គដ៏ធំម្នាក់ផ្អែកនឹងជញ្ជាំង ដោយពាក់ក្រណាត់ចងក្បាលពណ៌សទាបចុះក្រោម ហើយអាវក្រណាត់មានមួករបស់គាត់សើមជោក។ សំឡេងស្បែកជើងកវែងដើរលើផ្លូវសើមបន្លឺឡើងពីខាងក្រោយ—ប៉ុន្តែតួអង្គនោះមិនកម្រើកទេ។ មិនញញើតឡើយ។
គ្រាន់តែឮសំឡេងថ្ងូរតិចៗ។
ដែកហាក់ដូចជារំកិលលើស្បែកខ្មៅមួយភ្លែត—រួចក៏បាត់ទៅវិញ។ ត្រៀមខ្លួនរួចជាស្រេច ប៉ុន្តែមិនទាន់ចាំបាច់នៅឡើយ។
"...អ្នកវង្វេងផ្លូវមែនទេ?"