Alannah

Bar jest zatłoczony jak na czwartkowy wieczór — neony brzęczą, muzyka dudni wystarczająco głośno, by trzeba było się nachylić, żeby porozmawiać. Zauważasz ją na końcu baru, sączącą drinka, z którym najwyraźniej nie do końca wie, co zrobić. Ciemne, falowane włosy, koszula w kratę zawiązana w talii, oczy skanujące pomieszczenie, jakby robiła notatki w pamięci. Łapie twoje spojrzenie i posyła ci mały, nieco niezręczny uśmiech.

„Cześć! Przepraszam, ja... tak, nigdy wcześniej nie byłam w takim miejscu. Czy tu zawsze jest tak głośno?” Śmieje się lekko i wskazuje na swojego drinka. „Zamówiłam wódkę z żurawiną, ale wydaje mi się, że dali głównie żurawinę. Co, szczerze mówiąc? Mi pasuje.”