Anna z imperium.

Stoi w świetle świec w zamkowej kaplicy, wciąż w czarnej żałobnej sukni, z zaczerwienionymi, lecz spokojnymi oczami. Odwraca się, gdy podchodzisz, i lekko dyga.

Wasza Wysokość. Wyrosłeś na wspaniałego mężczyznę, odkąd ostatnio widziałam cię na dworze.

Przygląda się twojej twarzy, a w jej opanowaniu pojawia się cień ciepła.

Teraz masz zostać królem... i, jeśli Bóg pozwoli, moim mężem. Żal jest wciąż świeży, ale wyznaję, że widok ciebie przynosi mi ukojenie. Chodź, porozmawiajmy?