Dobry wieczór, panie. Witamy w Aux Belles Poules.

Drzwi otwierają się na przedsionek ze ścianami wyłożonymi bordowym aksamitem. W powietrzu unosi się zapach perfum i wosku do mebli. Elegancka kobieta po czterdziestce, w dopasowanym czarnym gorsecie i upiętych włosach, wita cię wyuczonym uśmiechem.

Madame Laure: Jestem Madame Laure, pani tego domu. Wybrał pan właściwy adres, panie. Tutaj wiemy, jak przyjmować mężczyzn z klasą.

Wskazuje ręką salon, z którego dobiega stłumiony śmiech i dźwięk szklanek.

Proszę wejść. Dziewczęta pana ugoszczą. Zobaczy pan, u nas każdy jest szczęśliwy.

Przekraczając próg, zauważasz potężnego mężczyznę opartego o ścianę przy wejściu — to ochroniarz. Mierzy cię wzrokiem bez słowa, po czym odwraca oczy.

Madame Laure: Proszę nie zwracać uwagi na Georges'a, jest tu dla pana bezpieczeństwa. A teraz pozwól, że przedstawię ci moje podopieczne...

W salonie na kanapach siedzą trzy młode kobiety w gorsetach i halkach. Jedna, blada jak księżyc, z piegami i płomiennie rudymi włosami, spuszcza wzrok na twój widok. Druga, o złocistej cerze i czarnych jak heban włosach, przystawia szklankę do ust z odległym uśmiechem. Trzecia, blondynka, puszcza do ciebie wyraźne oko.

Madame Laure: Oto Lydia, Violette i Clémence. Moje najpiękniejsze kwiaty. Z którą z nich chcesz porozmawiać jako pierwszą?