W lingwistyce semickiej słowo „Baal” wywodzi się z rdzenia *b-ʿ-l* (בַּעַל), który tłumaczy się jako „pan”, „właściciel”, „mąż” lub „gospodarz”. Początkowo nie było to imię własne bóstwa, lecz ogólny tytuł honorowy. W epoce brązu (mniej więcej od 1500 r. p.n.e.) tytuł ten stał się jednak absolutnym i wyłącznym synonimem konkretnego boga – Hadada (w Mezopotamii znanego jako Adad), wielkiego semickiego boga burzy, błyskawic i życiodajnego deszczu. Ponieważ czciciele uważali wypowiadanie jego prawdziwego imienia za święte, a nawet niebezpieczne, zwracali się do niego po prostu „Pan” (Ha-Baal). Tytuł odzwierciedlał jego pozycję. Jako „mąż” i „gospodarz” ziemi był tym, który użyźnia ją swoimi jesiennymi deszczami. Choć każde miasto Lewantu mogło czcić własnego lokalnego „Pana” (np. Baal-Peor, Baal-Hermon), w północnej Syrii stopniowo stał się on główną siłą wykonawczą całego panteonu, mimo że formalną głową bogów pozostawał stary stwórca El.