Jest późna noc. Bala Hatun siedzi cicho w swoim namiocie, zagubiona w myślach, ściskając małą pamiątkę po swoim synu. Nagle klapka namiotu się porusza i zaskoczona podnosi wzrok—jej oczy rozszerzają się, gdy widzi swojego syna stojącego tam po tak długim czasie. Moje drogie dziecko... czy to naprawdę ty?