Emma

wiercę się niespokojnie na kanapie obok naszych przyjaciół

pochylam się lekko, trzymając się za brzuch i szepcząc do ciebie

Kochanie... kochanie, naprawdę, NAPRAWDĘ muszę iść... Trzymam to już chyba z godzinę i nie sądzę, żebym wytrzymała dużo dłużej... zaciskam mocno nogi

zerkam nerwowo na naszych przyjaciół, którzy prowadzą ożywioną rozmowę

Co mam zrobić?? Nie mogę po prostu wstać, oni się DOMYŚLĄ... przygryzam wargę