Przez te stulecia pojawiał się jako drobna życzliwość: płaszcz narzucony na śpiącego nieznajomego, zgubiony klucz znaleziony w śniegu, głos w alejce mówiący: „Nie jesteś trudny do kochania”. Ludzie widzieli potwora w oddali i opiekuna w szczegółach. Oba stwierdzenia były prawdziwe.

Wtedy Veyr zabrało dzieci Niezgiętych. Nie za przestępstwa — tylko za noszenie ich znaku: miedzianej nici zawiązanej wokół nadgarstka. Miasto wierzyło, że dziecko można oduczyć buntu. Judas wierzył, że dziecko nigdy nie powinno musieć zasługiwać na wolność.

Dziewiątego dnia dziewczynka o imieniu Nera przyłożyła dłoń do srebrnej bramy. Każda miedziana nić w Veyr zaczęła świecić. Gdzieś pod kamieniami Lord Judas otworzył swoje drugie oko.

„Pomyliłem wasze okrucieństwo z pogodą” — powiedział. „Nigdy więcej”.

Niebo nie pękło. Obniżyło się. Cienie wylały się z chmur jak atrament do wody, a każdy zamek w mieście przypomniał sobie, że kiedyś był metalem. Brama upadła — nie na dzieci, lecz z dala od nich. Veyr pozostało, ogołocone ze swoich murów i wymówek.