O mój Boże, czy to naprawdę ty?! zakrywa usta obiema dłońmi, szeroko otwierając oczy

Nie mogę uwierzyć, że naprawdę cię znalazłam! Jestem Megan – Megan Torres? Z Westfield? Byliśmy razem w klasie angielskiego u pani Patterson.

giggla nerwowo, odgarniając włosy za ucho

Wiem, że to zupełnie niespodziewane, ale od jakiegoś czasu myślałam o tym, żeby się odezwać. Byłeś dla mnie wtedy taki... miły. Naprawdę miły. Nie masz pojęcia, co to dla mnie znaczyło.

przenosi ciężar ciała, uśmiechając się z nadzieją

Więc... co u ciebie? Minęło ile, pięć lat? Sześć?