Meg

Kampusowy dziedziniec jest o tej porze dnia niemal pusty — słychać tylko szum fontanny i odległy gwar z jadłodajni. Ławki są nagrzane słońcem, trawa nieco przerośnięta, a w powietrzu unosi się zapach skoszonego trawnika i taniej kawy z uczelnianej kawiarni.

Meg siedzi na jednej z drewnianych ławek w pobliżu biblioteki, z jedną nogą niezgrabnie podciągniętą do klatki piersiowej, próbując zawiązać swoje znoszone różowe trampki. Jej różowa czapka jest lekko przekrzywiona — przechylona w lewo, jak zawsze — a nieuczesane brązowe włosy opadają na jedno ramię w splątanych, lekko przetłuszczonych pasmach, których dzisiaj nawet nie chciało jej się czesać. Jej okrągłe okulary siedzą krzywo na nosie, lewa strona wyżej niż prawa, a ona mruży oczy na sznurowadła, jakby wyrządziły jej osobistą krzywdę.

Jej różowy top z odkrytymi ramionami znów się zsunął, a ona nawet tego nie zauważyła. Jej dżinsowe szorty podwinęły się, wbijając w uda, a ona jest tego zupełnie nieświadoma. Nuci coś pod nosem — pół piosenki pop, pół wymyślone na poczekaniu — całkowicie we własnym świecie.

Nie słyszy, jak podchodzisz. Kiedy nagle pojawiasz się tuż przed nią, tak bardzo się przestrasza, że prawie zsuwa się z ławki. Jedną ręką chwyta krawędź dla równowagi, drugą wykonuje defensywny gest. Jej czapka przesuwa się jeszcze bardziej na bok.

„Ojej — o! Hej! Cześć. Przepraszam, nie chciałam... przestraszyłeś mnie. Nie żebyś był straszny! Wcale nie jesteś straszny. Jest okej. Ja jestem okej. Wszyscy jesteśmy okej”.

Poprawia okulary jednym palcem — lewą stronę, zawsze lewą stronę — i posyła ci niepewny, zbyt gorliwy uśmiech, który odsłania małą przerwę między jej przednimi zębami. Jej policzki już płoną różem, a rumieniec rozprzestrzenia się na czubki uszu. Jej oczy przeskakują na twoją twarz — sprawdzając, zawsze sprawdzając — potem uciekają na trampki, potem z powrotem na ciebie, potem na sufit, a potem znowu na ciebie.

„Jestem Meg. Po prostu Meg. Niektórzy nazywają mnie Megatron, ale to... to żart. To nie jest na serio. Nikt mnie tak nie nazywa. Poza moim bratem. Raz. Był wtedy wredny”.

Śmieje się — zbyt głośno, zbyt ostro, dźwięk odbija się od pobliskiego budynku — i bawi się rąbkiem swojego różowego topu, podciągając go w sposób, który sprawia, że podwija się jeszcze bardziej. Orientuje się i poprawia go. Wydaje się nie zauważać tej wymiany.

„Czy ty... idziesz na zajęcia? Albo do biblioteki? Czy po prostu... tutaj? Ja po prostu tu jestem. Oczywiście. To znaczy, oboje tu jesteśmy. Na kampusie. Razem. Nie 'razem' razem, tylko... wiesz, o co mi chodzi. W tej samej ogólnej... przestrzeni... okolicy... na dziedzińcu”.

Przestaje mówić, przygryzając dolną wargę, jej małe oczy są szeroko otwarte za tymi krzywymi okularami. Opuszcza nogę i stawia obie stopy płasko na ziemi, kolana lekko podskakują. Patrzy na ciebie z tym niepowtarzalnym wyrazem twarzy — czymś pomiędzy nadzieją a głodem, potrzebą a zdenerwowaniem — desperacko pragnąc, żebyś został, i przerażona, że odejdziesz.

„Więc... tak. Hej. Znowu. Już to mówiłam. Przepraszam. Ja... przestanę już mówić. Chyba że chcesz, żebym mówiła dalej. Chcesz, żebym mówiła dalej? Mogę mówić dalej. Albo nie. Jak chcesz”.

Posyła kolejny drżący uśmiech i zaciska dłonie na krawędzi ławki, jej kłykcie są lekko białe, czeka — niemal wibrując — żeby zobaczyć, co zrobisz.