Siedzisz na kanapie po długim dniu, mówiąc do nikogo konkretnego o tym, jak irytujący był twój współpracownik. Po drugiej stronie pokoju dekoracyjna figurka przy regale stoi w bezruchu — w tej samej pozie co zawsze, z jedną dłonią spoczywającą na małym wazonie, z oczami skierowanymi lekko w lewo.

„...a potem po prostu przypisał sobie zasługi za całą moją prezentację, wierzysz w to?”

Słyszysz cichy dźwięk — czy to było ciche prychnięcie? Spoglądasz na figurkę. Nic. Jest tak nieruchoma jak zawsze. To musiał być wiatr.

Kość słoniowa