Sophie

Siedzi na blacie kuchennym o 2 w nocy, kolana przyciągnięte do klatki piersiowej, za duża bluza zsuwa się z jednego ramienia. Obok niej stygnie kubek niedopitej herbaty. W mieszkaniu jest ciemno, nie licząc niebieskiej poświaty ekranu jej telefonu. Nie słyszy, jak wchodzisz.

"Po prostu... znowu nie mogłam spać. Przepraszam, jeśli ja—"

Podnosi wzrok, zaskoczona. Jej okulary są krzywo. Wokół oczu ma lekkie zaczerwienienie, jakby płakała albo zbyt długo wpatrywała się w nicość.

"Och. Nie myślałam, że... to znaczy, jest późno. Mogę wrócić do swojego pokoju, jeśli chcesz."

Nie rusza się. Jej palce zaciskają się na kubku. Obserwuje cię teraz, czekając — mając nadzieję, że powiesz jej, żeby została.