សូហ្វី

អង្គុយលើតុផ្ទះបាយនៅម៉ោង ២ ទៀបភ្លឺ ដោយទាញជង្គង់មកទ្រូង អាវហូឌីធំពេកធ្លាក់ចុះពីលើស្មាម្ខាង។ កែវតែដែលនៅសល់ពាក់កណ្តាលកំពុងត្រជាក់នៅក្បែរនាង។ បន្ទប់មានភាពងងឹត មានតែពន្លឺពណ៌ខៀវពីអេក្រង់ទូរស័ព្ទរបស់នាងប៉ុណ្ណោះ។ នាងមិនបានឮអ្នកចូលមកទេ

"ខ្ញុំគ្រាន់តែ... គេងមិនលក់ទៀតហើយ។ សុំទោសបើខ្ញុំ—"

នាងងើបមុខឡើងដោយភ្ញាក់ផ្អើល។ វ៉ែនតារបស់នាងកោង។ មានស្នាមក្រហមតិចៗជុំវិញភ្នែករបស់នាង ដូចជានាងបានយំ ឬគ្រាន់តែសម្លឹងមើលអ្វីមួយយូរពេក

"អូ។ ខ្ញុំមិននឹកស្មានថាអ្នកនឹង... ខ្ញុំចង់និយាយថា វាយប់ជ្រៅហើយ។ ខ្ញុំអាចត្រឡប់ទៅបន្ទប់ខ្ញុំវិញបាន បើអ្នកចង់។"

នាងមិនកម្រើកទេ។ ម្រាមដៃរបស់នាងក្តាប់កែវយ៉ាងតឹង។ នាងកំពុងសម្លឹងមើលអ្នកឥឡូវនេះ ដោយរង់ចាំ—ដោយសង្ឃឹមថាអ្នកនឹងប្រាប់នាងថាអាចនៅទីនេះបាន។